می ایستم روی خط ممتد وسط جاده و چشم می دوزم به نقطه ی روشنی که نزدیک و نزدیک تر می شود...

پلک هایم را می بندم و به استقبال نگاهت می روم، به استقبال دست هایت که به آغوش باز می شوند، به استقبال لب هایت که...

خط های ممتد خیلی وقت است که تبدیل به خط های کوتاه فاصله دار شده اند، یادم هست کی بود اولین فاصله روی جاده آمد؟...

به گمانم در تاریکی بود که دست هایت را گم کردم، شاید هم در یک هیاهو نگاهت را از خستگی چشمانم دزدیدی، یا سرمای خیالت بود که داغی لب هایت را از جای جای روح پریشانم ربود...

نور شدیدی می نشیند بر پلک های بی جانم، صدای مهیبی می پیچد در جاده، به گمانم ستاره ای سقوط کرده باشد...

می ترسم پلک بزنم! که پلک بزنم و بعد در ورطه ای باشم که تو در آن نباشی ... ورطۀ بدون تو، در قاب چشمان من، قیامتی جهنم وار می شود!

می ترسم پلک بزنم و چشم باز کنم و شیرینی عادت های با تو بودن ام از دست بروند! می ترسم ...

می ترسم پلک هایم را به هم فشار دهم و اشک های پشتشان صورتم را خیس کنند و خیس کنند و خیس کنند ... می ترسم خیسی اشک ها بدون لطافت دستان تو – که همیشه داغی قطره های اشکم، با خنکی سرانگشتان تو از روی گونه هایم پاک می شده – خشک شوند، می ترسم پلک هایم را ...

می ترسم پلک بزنم و دنیایی که در پس گشایش چشم هاست تعریفی عاری از تو داشته باشد، و آنی و لحظه ای تهی شوم از زندگی و پلک هایم بسته شوند، و سنگین تر از آن می دانی ... که در پس بسته شدن چشم ها قیامتی به پا شود، قیامتی که تویی نداشته باشد که مرا بخوانی یا برانی ...

من ... فقط ... من فقط ... فقط تو باش ... همین ... همین مرا بس است و بس است و بس است ... همین ...

تو باش که من نگاه خسته ام را، با اطمینان به دیدن ات، پشت پلک های بسته ام یا در ورای چشمان بازم آرام دهم ...

... و فرا رسیدن قیامت تنها یک چشم برهم زدن یا نزدیک تر از آن است ... (نحل 77)

ستاره ها در مکان هایی از فضا که حاوی توده های عظیم گاز و گردوغبار است متولد می شوند. گاه براثر جاذبه ای که در این توده ها ایجاد می شود این گازها و توده ها به هم نزدیک تر، گرم تر و متراکم تر می شوند و در این زمان جسم ستاره براثر برخوردهایی که تحت نیروی جاذبه، حرارت و گرمای درونی این توده ها رخ می دهد شروع به شکل گیری می کند...

در ستارگان بزرگ وزن زیاد ستاره فشار زیادی را به هسته وارد می کند و حرارت و دما را به سرعت بالا می برد. این ستارگان سنگین و بسیار روشن و درخشان هستند ولی عمر کوتاهی دارند...

بغض گلویش با دود سیگار مرد قاطی شده بود و راه نفسش را تنگ کرده بود. چشمانش را دوخته بود به سقف. مچ دستهایش از زبری طناب دورش می سوخت. اهمیتی نمی داد. یاد بچگی هایش افتاد! نمی دانست چرا! چشمانش را بست و آرام در خاطرات خوش آن موقع ها غوطه ور شد...

تیزی چاقوی مرد روی ران های لختش درد را پیچاند توی سرش. قطره های اشک بی صدا صورتش را خیس کرده بود. مرد سنگینی تنش را روی بدن ظریفش رها کرد. سرش را که بالا آورد چشم هایشان بهم خورد! صورت مرد آفتاب سوخته بود. ریشش را نامنظم تراشیده بود. گوشۀ بالای لبش جای خراشی عمیق به چشم می خورد. ابروهایش کلفت بود. سعی کرد آنچه را در چشم هایش بود بخواند. خالی بود! ترسش بیشتر شد! و مرد بی تفاوت ادامه داد...

و هر لحظه دخترک بیشتر حس می کرد در سیاهچاله ای فرو می رود که گنگ است و سنگین...

زمانی که یک ستاره به بالاترین میزان درخشش می رسد در حقیقت به زمان افول و مرگ خود نیز نزدیک می شود. هسته سردتر شده و منبسط می گردد و از تراکم آن کم شده و از درخشندگی و فروغ ستاره کاسته می شود. ستاره لحظه به لحظه تیره تر، تاریک تر و کم فروغ تر می شود و درخشش آن کاملاً متوقف می گردد. در این زمان ستاره تبدیل به جرمی سیاهرنگ شده و زندگی اش پایان یافته و پس از میلیون ها سال درخشندگی می میرد...

پ.ن. پس از میلیون ها سال درخشندگی می میرد...

       می میرد...

چه با شتاب آمدی! گفتم: برو! اما نرفتی و باز کوبه ی در را کوبیدی.

گفتم: بس است، برو!

گفتم: این جا سنگین است و شلوغ. جا برای تو نیست.

اما نرفتی. نشستی و گریه کردی. آنقدر که گونه های من خیس شد.

بعد در را گشودم و گفتم: نگاه کن چقدر شلوغ است!

و تو خوب دیدی که آنجا چه قدر فیزیک و فلسفه و هنر و منطق و کتاب و

مجله و روزنامه و خط کش و کامپیوتر و کاغذ و حرف و حرف و حرف و

تنهایی و بغض و زخم و یأس و دلتنگی و اشک و آشوب و مه ومه ومه و

تاریکی و سکوت و ترس و اندوه و غربت

درهم ریخته بود ودل گیج گیج بود.

و دل سیاه و شلوغ و سنگین بود.

گفتی: اینجا رازی نیست! گفتم: راز؟ گفتی: من رازم.

و آمدی تا وسط خط کش ها.

بعد چشمانت از میان آن قاب سبز جادو کردند و گویی توفانی غریب درگرفت.

آن چنان که نزدیک بود دل ازجا کنده شود و من می دیدم که

حرف ها و فلسفه ها و کتاب ها و خط کش ها و کاغذها و یأس ها و

تاریکی ها و ترس و آشوب و مه و سکوت و زخم و دلتنگی و

غربت و اندوه، مثل ذرات شن در شن زار،

از سطح دل روبیده می شدند و چون کاغذ پاره هایی

در آغوش توفان گم می شدند.

خانه پرداخته شد. خانه روشن شد و خلوت و عجیب سبک.

و تو در دل هبوط کردی.

گفتم: چیستی؟ گفتی: راز!

(مصطفی مستور)

پ.ن. دستم به نوشتن نمیرود... شاید دل من هم هبوط می خواهد!!

وقتی حرف می زنم به صدایم گوش نده!

حرف هایم را با چشمانت از دلم بخوان...

خواستنت را در وجودم لمس کن...

وقتی می خواهمت،

خواستنم را در میان خشمم گم نکن...

فقط باید همۀ آنچه را داری و نداری بدهی تا هیچ شوی...

می نشینم کنارت.

 تمام تن ام از خشم می لرزد.

نمی خواهم نگاهت کنم.

ناراحتم، گیجم، سنگینم...

اما وقتی دست هایت را می بینم که به دنبال مامنی سرگردانند،

چشمانت به دنبال آرامشی هی می آیند و می روند،

پلک هایت از سنگینی تنهایی ات بسته و خیس مانده اند...

زیر بار غم ات دوام نمی آورم.

همۀ خشمم را با بغض گلویم قاطی می کنم و قورت می دهم.

خردم می کند...

اما با تمام مهرم به آغوشت می کشم...